Wat vind jij het mooiste aan het begeleiden van mensen die re-integreren?
Het mooiste vind ik dat iemand hier weer kan ervaren dat hij of zij ertoe doet. Ik hoef niet alles van iemand te weten en ik ben ook niet bezig met stempels. Ik kijk vooral naar de persoon die voor me staat en hoe iemand zich voelt binnen de groep. Bij Belmont krijgt iedereen een plek, een taak en het gevoel dat hij of zij welkom is. Dat lijkt misschien iets kleins, maar juist dat maakt vaak een groot verschil.
Ik merk dat mensen motivatie krijgen wanneer ze zich gewaardeerd voelen. Dan komt de rest vaak stap voor stap vanzelf: ritme opbouwen, verantwoordelijkheid nemen en weer vertrouwen krijgen in zichzelf. Mensen moeten het uiteindelijk zelf doen, maar ik wil er alles aan doen om hen te helpen die motivatie terug te vinden. Soms zit dat in een gesprek, soms in samen eten of gewoon in de manier waarop je iemand aanspreekt. Voor mij draait het om de boodschap: je mag er zijn.
Ik merk dat mensen motivatie krijgen wanneer ze zich gewaardeerd voelen. Dan komt de rest vaak stap voor stap vanzelf.
Wat vraagt dit werk van jou als begeleider?
Vooral dat ik mezelf ben en blijf kijken naar het mooie achter de mens. Ik probeer steeds te zien wat iemand wél kan. Kleine successen zijn daarin heel belangrijk, want die geven vertrouwen. Soms ontdek je samen talenten waarvan iemand zelf nog niet wist dat ze er waren.
Begeleiden betekent voor mij ook dat je niet alles meteen oplost. Ik geef mensen soms bewust ruimte om zelf hun weg te vinden of ergens tegenaan te lopen. Op andere momenten is juist een zetje nodig. Ik geloof niet in honderd keer pushen; echte verandering komt van binnenuit. Daarom probeer ik vooral motivatie aan te wakkeren door positiviteit, plezier en vertrouwen te bieden. Als iemand vastloopt, ga ik het gesprek aan. Samen kijken we wat er nodig is om weer verder te kunnen. Het mooiste vind ik wanneer iemand zelf gaat geloven in zijn of haar mogelijkheden.
Wanneer weet jij: iemand zet écht een stap vooruit in zijn of haar herstel of ontwikkeling?
Ik spreek liever over ontwikkeling dan over herstel. Ontwikkeling ziet er namelijk voor iedereen anders uit. Bij de één zie je het doordat iemand meer uren gaat werken, bij de ander doordat iemand beter leert communiceren, zelfstandiger wordt of meer verantwoordelijkheid durft te nemen. Ook de manier waarop iemand met collega's omgaat, zegt vaak veel over de groei die iemand doormaakt.
Voor mij is een bijzonder moment wanneer iemand zelf aangeeft meer te kunnen en ook meer te willen. Dan zie je dat het zelfvertrouwen groeit. Uiteindelijk komt er soms een punt waarop ik kan zeggen: "Ik denk dat ik je hier niet veel meer kan leren." Dat is eigenlijk het mooiste compliment. Dan kijken we samen naar een volgende stap, bijvoorbeeld een andere werkplek of een baan buiten de organisatie...
Dat is waar het voor mij om draait: mensen helpen hun zelfstandigheid terug te vinden, zodat ze met vertrouwen hun eigen toekomst weer vorm kunnen geven.
Maar ontwikkeling is niet alleen zichtbaar in de grote mijlpalen. Soms lukt iets niet en komt iemand weer terug. Juist dan vind ik het belangrijk dat iemand voelt: jammer dat het zo gelopen is, maar goed dat je er weer bent. Dat gevoel van gezien en gewaardeerd worden is vaak precies wat iemand nodig heeft om de draad weer op te pakken. Uiteindelijk hoop ik dat mensen weer zelf durven na te denken over hun toekomst en met vertrouwen de volgende stap zetten. Dat is waar het voor mij om draait: mensen helpen hun zelfstandigheid terug te vinden, zodat ze met vertrouwen hun eigen toekomst weer vorm kunnen geven.